7/10/2026
Akylas «Η επιτυχία δεν μπορεί να διορθώσει κάποια τραύματα»

Συνέντευξη: Ευριπίδης Κουτσίνας · The PerformART Larissa
Ο Akylas μιλά στον Ευριπίδη Κουτσίνα και το The PerformART Larissa, με αφορμή τη συναυλία του στη Λάρισα, στις 10 Οκτωβρίου στο Circus. Μακριά από τις συνηθισμένες ερωτήσεις για τη Eurovision, μιλά για όσα άλλαξαν μετά το «Ferto», την έκθεση που κάποιες στιγμές τον φόβισε, τους ανθρώπους που εμφανίστηκαν ξαφνικά στη ζωή του και εκείνους που ήταν εκεί από την αρχή. Και παραδέχεται πως, όσο μεγάλη κι αν είναι μια επιτυχία, υπάρχουν πράγματα μέσα μας που δεν μπορεί να θεραπεύσει. Η ιστορία του Akyla μοιάζει να συμπυκνώνει μέσα σε λίγους μήνες δύο εντελώς διαφορετικές ζωές. Υπάρχει ο καλλιτέχνης που έπαιζε μουσική στον δρόμο για να βγάλει τα προς το ζην και υπάρχει ο performer που λίγο αργότερα βρέθηκε στη σκηνή της Eurovision. Ανάμεσα στους δύο, όμως, όπως λέει ο ίδιος, δεν υπάρχει τόσο μεγάλη απόσταση όσο θα φανταζόταν κανείς. Το «Ferto» έφερε την εκρηκτική περσόνα, τον χορό, τον μαξιμαλισμό και μια ξαφνική αναγνωρισιμότητα. Μαζί τους έφερε όμως και κάτι δυσκολότερο: το προσωπικό του παρελθόν βρέθηκε στο επίκεντρο, άνθρωποι άρχισαν να αναζητούν λεπτομέρειες για τη ζωή και την οικογένειά του και ο ίδιος χρειάστηκε να μάθει, σχεδόν από τη μία ημέρα στην άλλη, πώς προστατεύεις τον εαυτό σου όταν ξαφνικά ενδιαφέρονται όλοι γι’ αυτόν. Λίγο πριν επιστρέψει στη Λάρισα για τη συναυλία του στο Circus, ο Akyla μιλά στο The PerformART Larissa για εκείνη την περίοδο, αλλά κυρίως για όσα άφησε πίσω της. Όχι τόσο για τη Eurovision, όσο για τον άνθρωπο που επέστρεψε από αυτήν.
Τώρα που έχει περάσει λίγος καιρός και δεν βρίσκεσαι πια μέσα στον θόρυβο της Eurovision, ποια στιγμή επιστρέφει πιο συχνά στο μυαλό σου; Όχι απαραίτητα η μεγαλύτερη — η πιο δική σου.
Σίγουρα το Sing for Greece. Ήταν η στιγμή που ένιωσα ότι ο κόσμος με επέλεξε και αυτό την έκανε πολύ προσωπική για μένα. Είχα δίπλα μου τη μητέρα μου και ανθρώπους που αγαπώ, οπότε όταν αναπολώ όλη αυτή την περίοδο με τους φίλους μου, το μυαλό μου επιστρέφει κυρίως εκεί. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που βρέθηκα τόσο κοντά σε πολλούς Έλληνες καλλιτέχνες μέσα σε ένα κοινό πλαίσιο. Και μετά ήρθε το promo tour, τα ταξίδια, όλες αυτές οι εμπειρίες που συνέβαιναν για πρώτη φορά και με πολύ μεγάλη ένταση.
Και για όσους το παρακολουθούσαμε υπήρχε κάτι συγκινητικό. Για λίγο έφυγε από το κάδρο ο performer και εμφανίστηκε περισσότερο ο άνθρωπος πίσω από την περσόνα.
Νομίζω ότι εκεί βρισκόταν και η αντίθεση που είχε όλο αυτό. Το «Ferto» παρουσίαζε μια εξωστρεφή, σχεδόν εκρηκτική περσόνα: έναν άνθρωπο που χορεύει, τραγουδά, χοροπηδά και χαίρεται. Πίσω από αυτήν, όμως, υπήρχε η πραγματική ιστορία της ζωής μου, η οποία είχε και αρκετά διαφορετικές πλευρές. Ίσως αυτή η αντίθεση να βοήθησε τον κόσμο να ταυτιστεί. Να αναγνωρίσει κάτι δικό του μέσα σε όλο αυτό. Ταυτόχρονα, όμως, σήμαινε ότι εκτέθηκα πολύ περισσότερο απ’ όσο είχα συνηθίσει. Προσπαθούσα να προστατεύσω την προσωπική μου ζωή, ενώ γύρω μου υπήρχε μια τεράστια αναζήτηση πληροφοριών. Έφτασαν να ψάχνουν στις Σέρρες ανθρώπους που θα μπορούσαν να μιλήσουν για μένα.
Αυτό σε φόβισε; Όταν η δημοσιότητα αρχίζει να φτάνει στην οικογένεια και σε πράγματα που μέχρι τότε θεωρούσες αυστηρά προσωπικά;
Ήξερα ότι, από τη στιγμή που εκπροσωπούσα τη χώρα, θα υπήρχε έντονο ενδιαφέρον. Αυτό ήταν αναμενόμενο. Εκεί που δυσκολεύτηκα ήταν όταν αισθάνθηκα ότι το ενδιαφέρον άρχισε να περνάει σε έναν κιτρινισμό και να πλησιάζει ανθρώπους και καταστάσεις που θεωρούσα προσωπικές. Υπήρξαν στιγμές που δεν ήταν εύκολο να το διαχειριστώ. Ευτυχώς, την ίδια περίοδο συνέβαιναν και όλα τα όμορφα: οι πρόβες, η μουσική, η προετοιμασία, η δημιουργία. Αυτά λειτουργούσαν σαν αντίβαρο σε όλο τον υπόλοιπο θόρυβο.
Το «Ferto» φωνάζει «θέλω κι άλλο», όμως πίσω του υπάρχει η ιστορία ενός παιδιού που έχει γνωρίσει και τη στέρηση. Τώρα που κάποια πράγματα που κάποτε έμοιαζαν μακρινά έχουν έρθει, τι ανακάλυψες ότι δεν μπορεί τελικά να σου το προσφέρει η επιτυχία;
Ότι κάποια τραύματα παραμένουν τραύματα. Μια επιτυχία δεν έρχεται ξαφνικά και διορθώνει όσα κουβαλάς. Σίγουρα έχουν αλλάξει οι πρακτικές ανασφάλειες. Δεν έχω πια τον ίδιο φόβο για το αν θα μπορέσω να πληρώσω το ενοίκιό μου. Έχω τη μουσική μου, τις συναυλίες μου, την καριέρα μου. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εξαφανίζεται η αγωνία για το αύριο. Απλώς αλλάζει μορφή. Και όσο εξελίσσεται η δουλειά, μεγαλώνουν και οι απαιτήσεις. Θέλω κάθε φορά να δίνω κάτι περισσότερο στα shows μου, να υπάρχουν ρούχα, props, μια ολόκληρη αισθητική και ένας μαξιμαλισμός που να έχει τη δική μου υπογραφή. Αυτό φυσικά έχει κόστος και απαιτεί τη στήριξη συνεργατών και χορηγών, όπως συνέβη και στο καλοκαιρινό tour με τη ΔΕΗ. Στην προσωπική μου ζωή, πάντως, δεν αισθάνομαι ότι άλλαξα τρόπο ζωής. Αυτό που απολαμβάνω περισσότερο είναι ότι μπορώ να προσφέρω πράγματα στους ανθρώπους μου. Να κάνω ένα δώρο στην οικογένεια ή στους φίλους μου και να νιώθω ότι αυτό που συμβαίνει στη ζωή μου μπορούμε να το χαιρόμαστε όλοι μαζί. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι ήταν εκεί όταν τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Είναι οι φίλοι που με πήγαιναν μέχρι την Ερμού για να παίξω μουσική. Η αγάπη τους δεν εμφανίστηκε μαζί με την επιτυχία.
Και τώρα που έχουν εμφανιστεί περισσότεροι άνθρωποι γύρω σου, πώς καταλαβαίνεις ποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για τον Ακύλα και ποιος για αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στον Akyla;
Δεν είμαι σίγουρος ότι έχω μάθει ακόμη να το ξεχωρίζω απόλυτα. Είμαι αρκετά καχύποπτος και γι’ αυτό προτιμώ να επενδύω τον προσωπικό μου χρόνο στους ανθρώπους που υπήρχαν ήδη στη ζωή μου. Ξέρω ότι πλέον μπορεί κάποιος να με πλησιάσει επειδή θέλει κάτι: μια γνωριμία, μια βοήθεια, κάτι υλικό. Και επειδή είμαι άνθρωπος που θέλει να βοηθάει, όπου μπορώ θα το κάνω. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ανοίγομαι εύκολα. Υποθέτω ότι με τον χρόνο θα μάθω καλύτερα να διακρίνω ποιος πλησιάζει εμένα και ποιος αυτό που συμβαίνει γύρω από το όνομά μου.
Υπάρχει κάποιος στη ζωή σου που έχει αναλάβει επίσημα την… προσγείωση; Κάποιος που, ό,τι κι αν συμβεί, θα συνεχίσει να σε αντιμετωπίζει ακριβώς όπως πριν;
Δεν χρειάστηκε να αναλάβει κάποιος αυτόν τον ρόλο. Οι φίλοι μου και η οικογένειά μου εξακολουθούν να με αντιμετωπίζουν όπως πριν, γιατί για εμάς δεν έχει αλλάξει κάτι ουσιαστικό. Είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Απλώς συνέβη κάτι τεράστιο στη ζωή μου: έτυχε να εκπροσωπήσω την Ελλάδα στη Eurovision. Και επειδή έγινε τόσο ξαφνικά, το σοκ δεν ήταν μόνο δικό μου. Το ζήσαμε όλοι μαζί — οι φίλοι μου, οι συγκάτοικοί μου, η οικογένειά μου.
Έχεις μιλήσει για την εποχή που τραγουδούσες Elvis στον δρόμο και χόρευες ταυτόχρονα — κάτι που κάποιοι αντιμετώπιζαν σχεδόν σαν μειονέκτημα, ενώ εσύ το θεωρούσες ατού. Ποιο στοιχείο σου προσπάθησαν περισσότερο να σου «διορθώσουν» και σήμερα χαίρεσαι που δεν τους άκουσες;
Όταν έπαιζα στον δρόμο, ήταν ένας τρόπος να κάνεις τον περαστικό να σταματήσει. Είχε κάτι θεαματικό: τραγουδούσα, χόρευα, είχα το καπελάκι μου. Ταυτόχρονα, όμως, υπήρχαν και βλέμματα που ένιωθα ότι ήταν επικριτικά. Και για μένα δεν ήταν εύκολη περίοδος. Είχα δουλέψει σε κρουαζιερόπλοια και μετά βρέθηκα να παίζω στον δρόμο για να μπορώ να βγάλω τα προς το ζην. Σήμερα, όμως, χαίρομαι που πέρασα από αυτό. Είναι μέρος της διαδρομής μου και κάνει ακόμη πιο έντονη τη μετάβαση από την Καπνικαρέα στη σκηνή της Eurovision μέσα σε τόσο μικρό διάστημα. Αυτό που πάντα ήθελα ήταν να μπορώ να κινούμαι ελεύθερα ανάμεσα στα διαφορετικά πράγματα που αγαπώ ως καλλιτέχνης. Κατά καιρούς έχω ακούσει ότι ίσως θα έπρεπε να υπάρχει λιγότερος χορός ή ότι θα μπορούσα να κινηθώ περισσότερο προς το λαϊκό. Και το λαϊκό τραγούδι το αγαπώ πολύ, όπως και τους καλλιτέχνες του. Άλλωστε, στις συναυλίες μου τραγουδάω από Ρία Ελληνίδου μέχρι Άννα Βίσση. Μου αρέσει να δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα και να τα φέρνω μέσα στον δικό μου κόσμο. Απλώς δεν θέλω να σκέφτομαι τη μουσική μέσα από «πρέπει» ή αποκλειστικά με βάση το τι θεωρείται ότι λειτουργεί περισσότερο στην Ελλάδα. Γι’ αυτό χάρηκα ιδιαίτερα με τον τρόπο που ο κόσμος αγκάλιασε το «Ferto». Ήταν ένα κομμάτι πολύ δικό μου, από την ενέργεια και τις κινήσεις μέχρι τη χορογραφία στο πορτοκαλί δωμάτιο. Όλα προέκυψαν πολύ αυθόρμητα, όπως ακριβώς τα ένιωθα και τα ζούσα εγώ, και τελικά αυτή η πλευρά μου βρήκε πολύ θερμή ανταπόκριση από το κοινό. Και τελικά ο κόσμος το αγκάλιασε. Ίσως πριν συμβεί να φοβόμουν ότι η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη για κάτι τέτοιο. Αποδείχθηκε ότι ήταν.
Μια τόσο μεγάλη επιτυχία μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε μέτρο σύγκρισης για καθετί που ακολουθεί. Πώς εμποδίζεις το «Ferto» να γίνει αυτό για σένα;
Δεν νομίζω ότι μπορείς να το εμποδίσεις. Μπορείς μόνο να συνεχίσεις να δημιουργείς και να αφήσεις τη δισκογραφία σου να δείξει ότι δεν είσαι ένα μόνο τραγούδι ή μία συγκεκριμένη πλευρά του εαυτού σου. Γι’ αυτό θέλω τώρα να δείξω και διαφορετικά πράγματα. Το «Μαζί και Αντίθετα», που ακούγεται στους τίτλους αρχής της σειράς «Αντώνιος και Κλεοπάτρα», είναι μια δυνατή μπαλάντα και βρίσκεται αρκετά μακριά από αυτό που ίσως περιμένει πλέον κάποιος από εμένα. Έχω ανάγκη να τραγουδάω. Όχι μόνο να είμαι ο άνθρωπος που χοροπηδάει στη σκηνή. Αυτή την περίοδο ετοιμάζουμε αρκετή νέα μουσική και μία ημέρα πριν από τη συναυλία στη Λάρισα θα κυκλοφορήσει και νέο τραγούδι. Οπότε θα έχουμε την ευκαιρία να το γιορτάσουμε όλοι μαζί εκεί.
Θέλω να τελειώσουμε αφαιρώντας τα πάντα. Χωρίς Eurovision, χωρίς «Ferto», χωρίς views και χωρίς τον Akyla της σκηνής. Αν σου ζητούσα να μου πεις ποιος είναι ο Ακύλας αυτή τη στιγμή της ζωής του — ποιον αγαπά, τι φοβάται, τι του λείπει και τι ψάχνει — τι θα μου έλεγες;
Αυτή τη στιγμή μου λείπει κυρίως η ξεκούραση. Οι τελευταίοι μήνες είχαν πολύ στρες και μεγάλη ένταση, οπότε αυτό που αναζητώ είναι λίγο περισσότερη ηρεμία. Κατά τα άλλα, νιώθω ότι έχω πολλή αγάπη γύρω μου. Υιοθέτησα ένα σκυλάκι και χαίρομαι πολύ που μπήκε στη ζωή μου. Και όταν βρίσκω χρόνο, αυτό που θέλω είναι πολύ απλό: φίλοι, οικογένεια, ένα επιτραπέζιο, μαγείρεμα, χρόνος μαζί. Με τους πολύ κοντινούς μου ανθρώπους δεν χρειάζεται καν να συμβαίνει κάτι. Μπορούμε να βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο χωρίς να μιλάμε και αυτό από μόνο του μου αρκεί. Ήμουν πάντα άνθρωπος της παρέας. Δεν βγαίνω ιδιαίτερα αυτή την περίοδο — η έξοδός μου είναι μάλλον η συναυλία στη Λάρισα! Ταυτόχρονα ολοκληρώνεται η περιοδεία του Press Start, ακολουθεί η συμμετοχή μου στη «Μαδαγασκάρη», για την οποία είμαι πολύ ενθουσιασμένος, και έρχονται νέα projects. Μέσα σε όλα αυτά, λοιπόν, ίσως αυτό που χρειάζομαι περισσότερο είναι να βρω λίγο χώρο για να προλάβω να ζήσω και να χαρώ όσα συμβαίνουν.
